بنام کسی که جدایی وحسرت را آفرید تا بیازماید
اسمش رضا بودپسرخوبی بود مهربون دوست داشتنی بامریم اشناشده بودسه سال بود فقط باهاش
حرف میزدودست توی دستش بیرون میرفت یه روز باهم رفتن بیرون نشست رو صندلیای رستورانی
که توی ساحل بود رضا پشت به دریا بودو مریم روبه دریا چشمای رضا داشت صورت خوشگل
مریمو نگاه میکرد ولی مریم داشت دریا رو نگاه میکرد وقتی گارسون اومد گفت چی میخواین رضا
گفت بستنی ولی مریم گفت من قهوه میخورم ....
.
مریم جدی بود...صورتش گرمیه همیشه رو نداشت لبخند رولباش نبود....سردبود..
یه دفعه مریم توی چشمای رضا نگاه کردو گفت دوستم داری؟؟.....
رضا خندید گفت بعداز این همه مدت حالا میپرسی که دوستم داری؟؟؟؟
گفت دوستم داری یانه؟؟؟...خنده از صورت رضا یه دفعه ناپدید شد...گفت نه من دوستت ندارم...
مریم کمی ارومتر شد صورتش کم کم داشت مثل همیشه میشد لبخند نمی زد ولی معلوم بود خیلی از
این حرف رضایت داره...
صدای رضا داشت می لرزید ...گفت دوست داشتی اینو بشنوی؟؟؟....
مریم همینطوری مات مونده بود..رضا گفت دیوونه من به جز تو که کسیو ندارم فقط تورو دارم من
دوست داشتنو با تو فهمیدم حالا ازم می پرسی دوستت دارم یا نه؟؟؟؟...
مریم خندید از ته دلش خندید تا حالا اینطوری خوشحال نشده بود..رضا وقتی خوشحالی مریمو دید
اونم خندید طوری می خندیدن که همه فهمیدن و نگاهشون میکردن مریم گفت رضا دوست داشتم می
گفتی دوستم نداری ولی اگه اینو از ته دلت می گفتی می مردم...رضا گفت دیوونه پس
چرامیپرسی؟..توکه میدونی بی تو میمیرم...
مریم پاشدو رفت طرف دریا رضام دنبالش رفت...مریم داشت دریا رو نگاه میکرد شب بود تاریکه
تاریک رضا گفت چرا اینقدر دریا رو نگاه می کنی؟؟؟..مریم باخنده گفت پس می خواستی تورو نگاه
کنم دریا به این خوشگلی ولش کنم تو رو نگاه کنم؟؟؟..رضا با خنده گفت اره از من خوشگلترشو
سراغ داری؟؟خجالت نکش اگه داری بگو..
مریم خنده شو قطع کردو گفت می ترسم توی چشمات نگاه کنم میترسم توی چشات گم بشم ...اگه
بهشون نگاه کنم نمی تونم باهات رو راست نباشم...رضا گفت مگه تاحالا نبودی؟؟؟؟...مریم گفت چرا
ولی یه حرفی توی دلمه که می ترسم بهت بگم..رضا باخنده گفت نترس بگو اخرش اینه که تنهات
میذارمو میرم ...مریم گفت مانمی تونیم باهم ازدواج کنیم....رضا گفت چرا؟؟؟نکنه مشکلی
هست؟؟مریم ساکت بود رضا داد زد گفت حرف بزن...
مریم: من من HIVدارم....
رضا خندید گفت اینم یه خول بازیه جدیده؟؟؟
از مریم صدایی نشنید..رفت جلو ...مریم مستقیم داشت دریا رو نگاه میکردو اشکاش از چشماش
روزمین میریخت
صورت سفیدش خیس خیس بود...
رضارفت جلو مریمو بغل کرد مریم سرشو روشونه ی رضا گذاشت ...رضاهنوز باور نکرده بود...
رضا میترسید دوباره بپرسه که حرف مریم حقیقت داره یا نه؟؟..
وقتی دید مریم اروم نمیشه و همینطور گریه میکنه حقیقتو فهمید اما غیر ممکن بوداینهمه خوشبختی
توی یه لحظه با یه کلمه نابود بشه نه باورش سخته....تموم اون روزا تموم زیربارون بیرون رفتنا
تموم لحظه ها......
رضا رفت عقب مریم داشت رضا رو نگاه میکرد می ترسید از اینکه تنهاش بذاره اگر هم می موند
مریم نمی تونست پرپرشدن رضارو ببینه....رضا داشت گریه میکرد تاحالا اشکای رضارو ندیده
بود...رضا داشت لبخند میزد ولی نمی تونست جلوی اشکاشو بگیره...
رضا افتاده بود زمینو از حال رفته بود وقتی بیدار شد دید مریم نگران بالای سرش نشسته و چند تا
ادمم دارن به صورتش اب میزنن رضا با زور بلند شد مریم چیزی نمی گفت ادمای دورو برش
میگفتن ببریمش بیمارستان ولی رضا گفت نه حالم خوبه...روبه مریم کرد و گفت اگه موندم فردا بهت
زنگ میزنم تاببینمت ...
مریم چیزی نگفت این بار خداحافظی نکردن رضا کشون کشون داشت میرفت ....
رضابرگشت روبه مریم کرد دید داره گریه میکنه گفت گریه نکن رضا بمیره اگه بخواد تو رو تنها
بذاره...
مریم بازم داشت گریه میکرد به رضا گفت حالا میفهمم چرا همیشه به دریا پشت میکردی..دل تو از
دریا بزرگتره تو به دریا نیازی نداری ولی من همیشه باحسرت دریا رو نگاه میکنم چون ارزو دارم یه
روز ذره ای از دریا بشم...
رضا تو تموم عشق دنیا رو یه جا بهم دادی می تونم ازت یه چیزی بخوام؟؟؟...
رضا با سرش اشاره کردو گفت بگو عزیزم...مریم گفت برو و دیگه سراغ من نیا....
بعد ازچند لحظه به چشمای پراشک هم نگاه کردنو ازهم جداشدن...
فردای اون روزهم اتاقیه مریم به رضا زنگ زد گوشی از دست رضا افتاد زمین به رضا خبر داد که
مریم خودکشی کرده قرص اعصاب خورده بود تا به بیمارستان برسه تموم کرده بود...
رضا گریه نکرد...
مریم ازدوستش خواهش کرده بود که رضا اونو خاکش کنه دوست مریم بعداز ظهر اومد در خونه ی
رضا تا حرفیو که مریم بهش گفته بودو به رضا بگه درزدو دید کسی جواب نمیده درباز بود رفت توی
خونه هیچکس نبود ..
رفت توی حیاط پشتی که روبه ساحل بود هیچکس نبود یه میزو دوتا صندلی سفید توی حیاط بود روی
میز عکس مریم بود با لبای خندون ....
رضا رفته بود دوست مریم ناراحت بود از نامردیه رضا عصبانی بود....
غافل از اینکه جسم بی روح رضا توی ساحل اروم گرفته بود...
عشق به من آموخت که عاشق نشوم 
